“Waar het complex wordt, begint mijn werk als projectmanager”

Projectmatig werken betekent voor mij: verantwoordelijkheid nemen vanaf het eerste telefoontje. Niet pas instappen als het ontwerp klaar is, maar al meedenken over de vraag achter de vraag. Past dit project bij de klant? Kunnen we het technologisch, technisch en organisatorisch waarmaken? En wat vraagt het straks van de mensen die ermee moeten werken? Oftewel aan de verkoop-zijde proactief meedenken met onder andere sales, calculators, contractvorming, risico's, aannemers en fabricage.

In mijn projecten werk ik met multidisciplinaire teams: proces-, mechanical-, electrical- en software engineers. Iedereen kijkt vanuit zijn eigen discipline naar hetzelfde probleem. Mijn rol zit in het verbinden daarvan. Zorgen dat ontwerp, veiligheid, planning en uitvoering elkaar versterken in plaats van tegenwerken. Dat vraagt overzicht, maar vooral regie.

Die regie komt pas echt onder druk te staan als het niet loopt. Ik heb projecten overgenomen waar het vertrouwen beschadigd was en de planning al meerdere keren was verschoven. Dan ontkom je niet aan het brengen van slecht nieuws. Dat zijn geen fijne gesprekken, maar wel noodzakelijke. Juist door transparant te zijn, ontstaat er weer ruimte om samen vooruit te kijken en hersteld de relatie zich.

Als projectmanager werk ik zelden met één taal. In mijn projecten breng ik professionals samen die allemaal hun eigen vak spreken, een andere werkcultuur hebben en vanuit een andere invalshoek naar hetzelfde doel kijken. Procesengineers, mechanisch ontwerpers, hardware engineers, software-specialisten, uitvoerders. Iedereen kijkt anders en juist daar zit de uitdaging.

Zonder duidelijke regie ontstaat al snel eilandjescultuur. Prioriteiten lopen uiteen, aannames worden niet uitgesproken en communicatie stokt. Mijn rol zit in het overbruggen van die verschillen. Door continu af te stemmen, keuzes expliciet te maken en te zorgen dat iedereen begrijpt waar we naartoe werken.

Maar de echte sleutel ligt aan de menselijke kant. Een goed project staat of valt met vertrouwen. Dat vraagt om veiligheid in het team, ruimte om vragen te stellen en de bereidheid om elkaars expertise serieus te nemen. Als projectmanager ben ik daarin vaak ook coach, vertaler en soms diplomaat. Ego’s managen, weerstand ombuigen en zorgen dat iedereen zich gehoord voelt. Juist dát houdt complexe projecten in beweging.

Na zoveel jaren zou ik ook vast ergens kunnen zitten. Eén organisatie, één systeem, één manier van werken. Maar dat past niet bij mij. Ik haal energie uit het steeds opnieuw instappen in een nieuwe context. Uit het herkennen van patronen en het toepassen van ervaringen die ik eerder heb opgedaan.

Elk project voegt iets toe aan mijn rugzak. Wat hier werkt, neem ik mee naar de volgende plek. Wat niet werkt, ook. Dat maakt me scherper, maar ook rustiger. Je weet dat niet alles perfect hoeft te zijn om toch vooruit te komen, zolang de regie maar helder is.

Wat voor mij het verschil maakt, is de vaste basis bij CLAFIS en Team EIFFEL. Ook al zit ik het grootste deel van de week bij klanten, ik sta er nooit alleen voor. Collega’s zijn bereikbaar, denken mee en sparren als het nodig is. Er is oprechte interesse, niet alleen in het werk, maar ook in hoe het gaat.

Dat voelt als een warm bad. Niet wollig, wel betrokken. En juist die combinatie – complexe projecten bij klanten en een stevige basis daarachter – maakt dat ik dit werk met plezier blijf doen.

Zolang projecten complex zijn, blijf ik scherp. En zolang ik dat kan doen met mensen om me heen die dezelfde lat hanteren, zit ik hier goed.